Audiohistoria
 Archiwum Historii Mówionej
Świadkowie
Przedstawiamy osoby, które zechciały podzielić się z nami swoimi wspomnieniami. Z ich relacji wybraliśmy po kilka wyrazistych opowieści. Są trzy sposoby dotarcia do interesujących Państwa materiałów: wyszukiwanie poprzez indeks nazwisk, tematów i projektów. Relację każdej z prezentowanych tu osób staraliśmy się uzupełnić o zdjęcia oraz notę biograficzną. Mamy nadzieję, że zachęci to Państwa do odwiedzenia Czytelni Multimedialnej Domu Spotkań z Historią, w której można wysłuchać całych, często wielogodzinnych relacji dźwiękowych. Informację o całości zbiorów AHM znajdą Państwo w zakładce PRZESZUKAJ ZBIORY.
 
Raisa Sztacka-Starniczenko
Urodziła się 5 marca 1939 w Lagodekhi,
w rodzinie ubogich kołchoźników. Jej dziadkowie, Jakow i Daria Sztaccy, przybyli z Polski do Gruzji jako emigranci zarobkowi. Jakow pracował fizycznie, Daria zajmowała się domem i wychowywaniem dzieci. Mówili po rosyjsku i byli wyznania prawosławnego. Mieli dwóch synów. Jeden z nich, Konstantin, był ojcem Raisy. Ożenił się z Anaztazją Aleksandrowną Michinową, z którą oprócz Raisy miał jeszcze dwójkę dzieci.
Matka Raisy Sztackiej wyszła drugi raz za mąż za Truża (imię nieznane). Miała kilkoro dzieci (tylko najstarszy syn odziedziczył nazwisko ojca). Całe swoje życie zawodowe przepracowała w kołchozie. Zmarła w 1991 roku.
Raisa Sztacka-Starniczenko od dzieciństwa pracowała fizycznie, w domu było biednie. Ukończyła siedem klas szkoły powszechnej. Od najmłodszych lat pomagała matce w opiece nad dziećmi, zajmowała się także wypasem świń. W wieku czternastu lat została posłana do pracy w kołchozie (przy zbieraniu tytoniu, bazylii
i kukurydzy).
Męża poznała przez przyrodniego brata, który ożenił się z jego kuzynką. Aleksandr Iwanowicz Starniczenko był ukraińskim wojskowym, który po śmierci ojca został zwolniony ze służby i osiadł na stałe w Tamarani w Gruzji.
Raisa i Aleksandr wzięli ślub w cerkwi w 1958 roku i zamieszkali w Tamarani. Po trzech latach przeprowadzili się do Lagodekhi. Początkowo mieszkali w wynajętym pokoju, po czym kupili dom w dzielnicy Kalinowka. Najbliżsi sąsiedzi byli w większości narodowości ruskiej.
Starniczenkowie mieli dwie córki i syna. Jedna z córek, Tania, wraz ze swoim synem Georgijem przebywa obecnie na emigracji zarobkowej w Grecji. Żona i córka Gieorgija mieszkają w Tbilisi.
Syn Starniczenków od lat przebywa na Ukrainie (Stary Konstantinow, chmielnickaja oblast), nie utrzymuje kontaktów z rodziną, nie przybył na pogrzeb ojca w 1995 roku. Najmłodsza córka codziennie dzwoni do matki. Raisa Sztacka-Starniczenko ma ośmioro wnuków i troje prawnuków.
W domu rodzinnym Raisy mieszkał Szurik Sztacki, jej przyrodni brat, a po jego śmierci dom przejęła Luba, jego żona. Relacje z bratową były zawsze dosyć chłodne, podobnie jak z resztą rodzeństwa, poza przyrodnim bratem Władzią Trużem, z którym regularnie się widywała.
W 1987 roku, po przeszło trzydziestu latach pomagania mężowi w pracy w piekarni, Raisa Sztacka-Starniczenko przeszła na rentę inwalidzką (cierpi na cukrzycę i niewydolność serca). Obecnie mieszka w dawnym pomieszczeniu gospodarczym, a dom pozostaje zamknięty (to wynik sporu ze spadkobiercami przyrodniego rodzeństwa). Posiada dużo ptactwa i ogród, w którym pomaga jej zaprzyjaźniony Gruzin.
Projekt: Wymiary tożsamości Polonii w Gruzji. Polacy z Tibilisi, Akhalcikhe i Lagodekhi
Wywiad przeprowadził/a: Olga Rembielińska
Sygnatura nagrania: AHM_2813
Miejsce nagrania: Lagodekhi (Gruzja)
Data nagrania: 8.09.2012
Czas nagrania: 01h 10min
Język nagrania: rosyjski
Opis nagrania: Rodzice, polska babcia, trudne dzieciństwo; praca w fabryce tytoniu, praca w kołchozie; obraz Lagodekhi za czasów Gruzińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej; mąż piekarz (Ukrainiec); polityka Gamsachurdiego; choroby i problemy zdrowotne; niedostatek i trudy życia we współczesnej Gruzji.
 

© Copyright 2008 Audiohistoria - Archiwum Historii Mówionej