Audiohistoria
 Archiwum Historii Mówionej
Świadkowie
Przedstawiamy osoby, które zechciały podzielić się z nami swoimi wspomnieniami. Z ich relacji wybraliśmy po kilka wyrazistych opowieści. Są trzy sposoby dotarcia do interesujących Państwa materiałów: wyszukiwanie poprzez indeks nazwisk, tematów i projektów. Relację każdej z prezentowanych tu osób staraliśmy się uzupełnić o zdjęcia oraz notę biograficzną. Mamy nadzieję, że zachęci to Państwa do odwiedzenia Czytelni Multimedialnej Domu Spotkań z Historią, w której można wysłuchać całych, często wielogodzinnych relacji dźwiękowych. Informację o całości zbiorów AHM znajdą Państwo w zakładce PRZESZUKAJ ZBIORY.
 
Danuta Kominiak
Danuta Kominiak
Urodziła się 12 lipca 1925 we Lwowie. Jej ojciec, Edward Kysiak, pracował w znanej, rodzinnej firmie meblarskiej "Dekoracje wnętrz - Teodor Kysiak i synowie", założonej przez dziadka Teodora. Matka, Maria, zajmowała się wychowaniem dzieci (Zbigniewa, urodzonego w 1926 roku i Romana, urodzonego w 1933 roku).
Do wybuchu II wojny światowej Danuta Kominiak ukończyła Szkołę Podstawową im. Klementyny Tańskiej i pierwszą klasę Gimnazjum Królowej Jadwigi oraz szkołę muzyczną. W czasie okupacji sowieckiej uczęszcza do rosyjskiej "dziesięciolatki", a od 1942 roku brała udział w tajnym nauczaniu. Maturę zdała w 1944 roku. Podjęła studia medyczne, przerwane w chwili aresztowania we wrześniu 1944.
Od 1942 roku aktywnie działała w konspiracji. Roznosiła meldunki, rozprowadzała prasę, "gazowała" kina w ramach małego sabotażu. Ukończyła także kurs wojskowy i sanitarny.
We wrześniu 1944 została aresztowana przez Sowietów, przebywała w więzieniach - na Łąckiego, na Janowskiej i w obozie na Pełtewnej. W listopadzie 1944 została, wraz z matką, wywieziona do łagru w miejscowości Połowinka (Permskaja obłast) na Uralu. Pracowała, do sierpnia 1948, przy wyrębie lasu, załadunku drewna i w tartaku.
1 października 1948 powróciła do Polski i zamieszkała u stryja w Nowym Targu. W lutym 1949 przeprowadziła się do Tczewa, podjęła pracę jako nauczycielka matematyki i wychowawca w domu dziecka. W tym czasie ukończyła wyższy kurs matematyczny w Krzeszowicach, potem studium nauczycielskie matematyki z fizyką.
W 1951 roku wyszła za mąż za Kazimierza Kominiaka. W tym roku przeniosła się, wraz z mężem, do Józefowa koło Błonia i pracowała jako nauczycielka matematyki. Urodziła troje dzieci (Barbarę, Stanisława, Danutę).
W 1964 roku rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie Danuta Kominiak została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 159 przy ul. Elbląskiej. W 1968 roku została dyrektorem tej placówki, po czym przeprowadziła wiele reorganizacji, m.in. zorganizowała klasy na wzór drużyn harcerskich. W 1980 roku przeszła na emeryturę.
Działa w Związku Sybiraków od momentu jego reaktywacji w 1988 roku, jest prezesem koła na Zaciszu. Wydała książkę wspomnieniową p.t. "Byłam w raju".
Została odznaczona wieloma odznaczeniami (m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia).
Mieszka w Warszawie.
Projekt: Zapomniani świadkowie XX wieku
Wywiad przeprowadził/a: Aneta Górska
Sygnatura nagrania: AHM_2650
Miejsce nagrania: Warszawa (Polska)
Data nagrania: 27.02/29.02.2012
Czas nagrania: 06h 12min
Język nagrania: polski
Opis nagrania: Dzieciństwo we Lwowie przed II wojną światową, rodzina, życie codzienne; początek II wojny, okupacja Lwowa, naloty, tajne nauczanie, działalność w konspiracji, aresztowanie w 1944 roku, pobyt we lwowskich więzieniach; transport do łagru na Uralu, życie codzienne w łagrze; powrót do Polski w 1948 roku, praca nauczycielki w Tczewie, przeniesienie do Warszawy w 1951 roku, praca jako dyrektor w szkole podstawowej przy ul. Elbląskiej; wdrożenie systemu drużyn harcerskich w szkole, od 1989 roku działalność w Związku Sybiraków, jako prezes koła. patrz także: AHM-KWT-0853
 

© Copyright 2008 Audiohistoria - Archiwum Historii Mówionej