Audiohistoria
 Archiwum Historii Mówionej
Świadkowie
Przedstawiamy osoby, które zechciały podzielić się z nami swoimi wspomnieniami. Z ich relacji wybraliśmy po kilka wyrazistych opowieści. Są trzy sposoby dotarcia do interesujących Państwa materiałów: wyszukiwanie poprzez indeks nazwisk, tematów i projektów. Relację każdej z prezentowanych tu osób staraliśmy się uzupełnić o zdjęcia oraz notę biograficzną. Mamy nadzieję, że zachęci to Państwa do odwiedzenia Czytelni Multimedialnej Domu Spotkań z Historią, w której można wysłuchać całych, często wielogodzinnych relacji dźwiękowych. Informację o całości zbiorów AHM znajdą Państwo w zakładce PRZESZUKAJ ZBIORY.
 
Wojciech Borzobohaty
Urodził się 19 lipca 1908 w Wilnie, w rodzinie Konstantego Franciszka i Marii Dominiki Szrejber. Miał dziewięcioro rodzeństwa, m.in. brata Adama Borzobohatego i siostrę Kazimierę Radziszewską.
W latach 1927-1930 uczęszczał do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. 15 sierpnia 1930 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1930 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a Minister Spraw Wojskowych Józef Piłsudski przydzielił do 3 Pułku Artylerii Ciężkiej w Wilnie. W latach 1937-1939 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów został przydzielony do Dowództwa 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. W sierpniu 1939 roku otrzymał przydział mobilizacyjny do Dowództwa 36 Dywizji Piechoty (Rezerwowej) na stanowisko oficera operacyjnego. 7 września 1939 roku został ranny. 12 września został przydzielony do Oddziału III Sztabu Armii "Lublin". Na tym stanowisku pełnił służbę do kapitulacji armii w dniu 20 września, po zakończonej "pierwszej" bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. 27 września 1939 roku przybył do Warszawy, gdzie zastała go kapitulacja stolicy. Od pierwszych dni okupacji należał do Służby Zwycięstwu Polski, następnie do Związku Walki Zbrojnej -Armii Krajowej. Pełnił kolejno funkcje szefa Wydziału III Dowództwa SZP-ZWZ Okręgu Warszawa-miasto, szefa Wydziału III Sztabu Komendy Obszaru Warszawskiego ZWZ-AK, a od jesieni 1943 roku, w stopniu majora, szefa sztabu-zastępcy komendanta Okręgu Radomsko-Kieleckiego AK. We wrześniu 1944 roku awansował na podpułkownika.
Od kwietnia 1945 roku był szefem sztabu delegata Sił Zbrojnych na Kraj, płk. dypl. Jana Rzepeckiego. Był ponownie ranny i aresztowany w czerwcu 1945 roku.
12 grudnia 1945 roku Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie skazał go na karę śmierci. Prezydent RP Bolesław Bierut, w akcie łaski, zamienił mu karę śmierci na karę 10 lat pozbawienia wolności. Został zwolniony z więzienia w 1953 roku, lecz dopiero 14 maja 1965 roku został zrehabilitowany przez Sąd Najwyższy.
Pracował społecznie w Kole Historycznym i w Podkomisji Weryfikacyjnej Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację do Spraw Odznaczeń Żołnierzy byłego Okręgu Radomsko-Kieleckiego AK. Autor książki ""Jodła". Okręg radomsko-kielecki ZWZ-AK 1939-1945", wydaną w 1984. Współtwórca Stowarzyszenia Żołnierzy AK. W maju 1990 został wybrany na prezesa Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej powołanego na Zjeździe zjednoczeniowym działających od marca 1989 krakowskiego Związku Żołnierzy AK i warszawskiego Stowarzyszenia Żołnierzy AK.
Żonaty z Danutą Zofią Pulwarską, sierżantem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, odznaczoną Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Miał syna Wojciecha. Zmarł 10 stycznia 1991 w Warszawie.


Projekt: Archiwum Wschodnie
Wywiad przeprowadził/a: Zbigniew Muszyński
Sygnatura nagrania: AW_I_0057
Miejsce nagrania: Lublin (Polska)
Data nagrania: 10.05.1989
Czas nagrania: 00h 59min
Język nagrania: polski
Opis nagrania: Maszynopis. Informacja o relacji dostępna w Archiwum Ośrodka KARTA. Lata 1939-45. Walki w obronie Lwowa podczas kampanii wrześniowej, działalność konspiracyjna autora w SZP-ZWZ-AK, funkcjonowanie Sztabu Okręgu Kielecko-Radomskiego AK, rola "cichociemnych" w realizacji planu akcji "Burza".
 

© Copyright 2008 Audiohistoria - Archiwum Historii Mówionej